ja, ik zie er daar al een paar met gefronste en opgetrokken wenkbrauwen kijken…
Nu heeft kaat wel al haar wijnpedalen verloren; pinot noir, jongedame, is een blauwe druif!

Yep, dat weet de jonge (!) dame ook wel, maar Glen (die gekke wijnliefhebber uit de buurt van Aalst) nodigde Bart en mij uit voor een sessie “zon en lust” ofte op een zonnige maandagnamiddag ongedwongen wijn proeven… en dan krijg je verrassingen in je glas.
We begonnen met een rondje wit en al vond ik de kleur in het 4de glas wat vreemd voor wit;  rosé laat staan rood kon je het bezwaarlijk noemen – en zo lang had ik nu ook nog niet in de zon gezeten.

Voor mij leunde de kleur nog het meeste aan bij licht goudoker (ok, frons nu maar die wenkbrauwen).
Zoet misschien? Nee, dat gaat Glen niet doen zo vroeg in onze proefsessie!
Appel, meloen, hout, wat floraliteit komen uit mijn glas gewalst, wat broodgeuren en een hint amandel, en ook stuift er hier en daar wat mineraliteit.
In de mond wel wat body, stevige maar aangename zuren en in de eerder lange afdronk een pompelmoesbittertje.
Een wijn met een hoek af, anders kan ik het niet noemen – maar een plezante hoek (net zoals de gastheer trouwens). Als ik zeg dat ik vind dat hij droog wegtrekt vraagt Glen me of ik denk dat dat van tannine zou kunnen komen… en toen had ik onraad moeten ruiken natuurlijk (tiens, dat heb ik eigenlijk nog nooit in een glas geroken).
Lees verder »