toch een aantal... de rest zwerft door het huis

Het beste wijnboek is zoiets als de beste wijn, afhankelijk van het moment. Zoals de zomer vraagt om fris fruitig wit en de winter om een stevige rode zo heb ik wijnboeken die passen bij een stemming, een moment, een boek aangepast aan mijn (wijn)noden. Ik ben een lettervreter, dus wijnboeken nemen steeds meer plaats in op de vreemdste plekken in ons huis. Ze kruipen tot in mijn handtassen… Boeken zijn een bron voor wijnkennis, maar nog belangrijker zijn de vrienden die op dat wijnpad zomaar mijn leven binnenstapten, die mij uitdagen met hun kennis en mij meer leren dan een wijnboek ooit zou kunnen. Want zeg nu zelf, iemand enthousiast horen vertellen en samen ervaringen delen… daar kan geen lectuur tegen op. Samengevat: boeken, wijn, vrienden… allemaal wijnmomenten in een wijnboekenmenu uitgeschonken.

De bubbels

Het ideale aperitief bij uitstek, zonder zorgen drinkend, uitkijkend naar meer. Boeken waar wijn en verhaal een gezellig samenzijn starten. De smaak van champagne van Sarah-Kate Lynch is denk ik mijn eerst ‘chicklit‘ ooit en paste uitstekend om in een zomerse tuin van te genieten. Twee zussen, een onverwachte derde zus, een champagnehuis in verval en uiteraard met een goed einde. Sprankelend, lekker weglezend en ja, onbezorgd genietend.
Onlangs, geveld door het griepvirus  nam ik Het moutmysterie van Stefaan van Laere mee uit de bib. Want whisky is de viruskiller bij uitstek, toch ? De twee grote liefdes van de auteur, Schotland en whisky werden geblend. Als thriller vond ik het  wat uit balans, maar ik ben ervan overtuigd dat hier en daar een lezer zich voorneemt een keer verder te drinken dan Jack Daniels of Johny Walker. Bij het lezen van de proefnotities in het boek kon ik het niet laten en schonk me een BenRiach Importanticus Fumosus uit. Ge(d)turfde kracht, zachte chocola en citrus waren net wat ik nodig had in dit ziekzijnmoment.

Wit

Want dat volgt meestal bij de eerste gang. En zoals het voorgerecht zijn er boeken die voor mij een entree maakten naar wijn. Eén van mijn beginnersboeken: nee, niet wijn voor dummies, wel Wine Basics uit The House of Books reeks. Een boek met een duidelijke indeling, een  hele hoop tips, genoeg humor  en het nodige relativeringsvermogen. “Experts zijn mensen die alles weten. Dus wijnexperts bestaan niet. In grote wijnlanden als Frankrijk en Duitsland worden jaarlijks zo’n tienduizend verschillende wijnen geboren, dus als een expert die allemaal zou moeten proeven, dan zou hij per land dagelijks tientallen wijnen moeten proeven. Als we daar de rest van de wereld bij optellen… Laten we maar wijnliefhebbers blijven en ons vrolijk door het leven heen proeven.”
Misschien iets te MTV van opdeling voor een rustige leeservaring, maar het richt zich dan ook naar ‘jonge’ mensen. De boeken van Matt Skinner, de Jamie Oliver van de wijn zijn rustiger met  mooiere foto’s maar naar mijn gevoel met net iets te weinig  informatie.

Rood
Alle registers open voor het hoofdgerecht… boeken die encyclopediën zijn, dikke boeken met al de verschillende wijngebieden en druivenrassen, appellatieregels en definities, kaarten en foto’s. Boeken waar je tijd voor neemt. Momenten waarop je vraagt en luistert en praat en antwoorden vindt. De Larousse wijnencyclopedie kwam zo als cadeautje in mijn boekenkast terecht. The World Atlas of Wine van Hugh Johnson en Jancis Robinson houdt hem gezelschap. Maar op stip staan de boeken van Jancis Robinson; haar Wijncursus en Wijnproeven werkboek zijn die basis met meer. Op mijn verlanglijstje haar Oxford Companion to wine. Boeken dus voor als je honger hebt die moet gestild worden!

Zoet
Afsluiten in schoonheid of in zoetheid. Boeken waarvan ik geniet omdat ze meer zijn dan figures & facts. ‘DE’ klassieker onder wijnliefhebbers Avonturen op de wijnroute van Kermit Lynch. In zo ongeveer elke wijnblog vind je wel een bespreking van dit boek… google maar een keer! Wat mij betreft; goestiiiiiing is wat een mens op zijn raymonds zingt na het lezen van dit boek.

“Plezier
Wat wijn moet geven. Want we kunnen eindeloos lang en breed en diepzinning en hoogdravend discussiëren over wijn, er het weidse terrein van de wetenschap op loslaten van biologie en chemie tot economie en sociologie, of er kortzichtig snobistisch over blaten, waar het na al die omzwervingen uiteindelijk om gaat is dat je een fles opentrekt, schenkt en iedereen dan helemaal blij wordt, bovenstaande gesprekken ineens gelardeerd worden met spitsvondige kwinkslagen en we het even later gezellig over heel iets anders hebben want wat dondert het allemaal dit is toch gewoon overdonderend verrukkelijk lekker, zo lekker dat je smaakpapillen en geurreceptoren en LIMBISCH SYSTEEM beginnen te swingen en je in mijn geval weet hoe je alweer zo gek komt dat je er vuistdikke boeken over vol leutert.”
voor de uitleg van LIMBISCH SYSTEEM verwijs ik graag naar de oorsprong van deze quote: Tot op de bodem van Nicolaas Klei – of zoals pralines voor bij de koffie en in mijn geval; een boek dat maanden in mijn buurt rondzwierf om op kleine momenten vrolijk te worden bij een allegaartje aan wijnweetjes.

Smashing Grapes

First things first … de deelnemers aan de Vlaamse Wijnblogdagen vind je in een apart linkdeeltje als u nu rechts wat naar beneden scrolt. Voor Onze wijnmeester, onze Ken Wijntegenstander en de initiatiefnemers van VWD… terplaatse klikken!

“Een glaasje bourgogne mevouw?” “Nee dank u, ik drink liever chardonnay”

Ik geef toe, een 5tal jaar geleden zou dat ook nog uit mijn mond kunnen gerold hebben… deze uitspraak nu en ik word met pek en veren beklad de commanderij uit gekegeld want ja, bourgogne – de witte toch – da’s DE wijn die door chardonnay liefhebbers op een pieddestalleke gezet wordt.

Maar dacht bovenstaande dame misschien aan de bourgondische druivenrassen die maar al te gauw als kneusjes vergeten worden: aligoté en pinot blanc vergezellen hier en daar immers queen chardonnay in dat lekker deeltje Frankrijk.

Vóór de nieuwe wereldwijnen boomden dronken mensen bourgogne, bordeaux, champagne, c9dp (ofte kasteel van de nieuwe pausen, maar ik vind vinama‘s afkorting zo leuk dat ik het niet kon laten). Frankrijk, buur die enig wijn-chauvinisme mag verweten worden, ging/gaat er immers vanuit dat iedereen weet welke druiven er in die grote namen gaan. Zouden franse ukjes van 8 tijdens de aardrijkskundeles ook de relevante druivenrassen moeten leren vraag ik me dan af.

Australië, Zuid Afrika, Chili, Argentinië stelden het zo: wijn wordt van druiven gemaakt en moest je het toch willen vergeten; we zetten het klaar en duidelijk op het label! Om heel eerlijk te zijn, ze maakten het de consument wel makkelijker; “Welke wijn had u graag gedronken mevrouw?” “Hmm, ik vind chardonnay wel lekker” en misschien de sommelier wat moeilijker – dju in welke oude klassiekers zit nu ook alweer die druif

Maar, deze nieuwe werelden willen natuurlijk geld voor hun waar, dus spelen ze op veilig. Wie bewust (of onbewust) langs de wijnrekken van de plaatselijke supermarkt passeert kan niet anders dan volgende namen oppikken: chardonnay, merlot, shiraz, sauvignon, cabernet sauvignon, … dus inderdaad, van stephane’s lijstje zullen de meesten het in Keulen horen klinken.

Was ik blij dat ik er toch een paar van kende italiaanse weliswaar – en met dank aan mijn vroegere wijnhandelaars – moedige mannen die een vergeten of eerder onbekend druivenras niet uit de weg gingen. Teroldego en lagrein of een refosco dal peduncolo rosso (een druif waarvan het steeltje (peduncolo) rood wordt als de druif rijp is… hoe poëtisch kan je worden als ras) zijn geen onbekenden en voor een glaasje arneis reed ik met plezier een dorpje om!

Genoeg getalmd! Wat was het onderwerp alweer? Bij het nadenken over deze post ben ik er niet uitgekomen, moet ik het nu hebben over vergeten druivenrassen of over onbekende druivenrassen? Waar zit het verschil?

Vergeef me dat ik in italië blijf hangen (ik heb die piëmontese heuvels niet kunnen strelen van ‘t jaar en dat is zwaar afkicken na een maand nebbiololand in 2008), maar als wijnland staat het bekend de trotse bezitter te zijn van het grootste aantal autochtone druiven, officieel zijn het er zo”n 300, ma, madre madonna! c’è la bella italia, no de onofficiële teller staat op 1000!

En ik moet een glazen bol gehad heb, maar de laatste italiaanse aankoop bevatte een Nero di Troia en een Falanghina!

Vergeten? Onbekend? Onbemind? Laat ik maar eens googlen

Falanghina
ooit de druif bij uitstek waar Falernum van werd gemaakt… come again
Falernum of ‘de fijnste wijn in het Romeinse rijk’ en dat reeds voor er ook maar iemand water in wijn kon veranderen!  Al had die tijd ook zijn wijnkenner met mening; Plinius schreef in zijn Natural History dat in deze regio (Campania) kwantiteit boven kwaliteit werd gesteld en dat vernielde volgens hem de reputatie van deze wijn… come again

Falanghina, waarschijnlijk door romeinse zelfstandigen meegebracht uit Griekenland, dankt zijn naam aan het Griekse woord ‘falangha’ – staak, omdat de wijnstok rond houten staken werd gebonden. Een soort blonde paaldanser dus.

Geen vergeten kneusje in Campania want  je vindt deze druif op zijn eentje in een aantal DOC’s zoals bv Falerno del Massico DOC of in gezelschap van coda di volpe, greco, biancolella (ook niet echt de meest populaire druiven op het supermarktrek buiten La Bella denk ik zo) in bv de Capri of de Campo di Flegrei DOC. Maar u hoort mij ook niet zeggen dat deze afgebakende gebieden mij alles verduidelijken – tja hoe raakt een mens ooit voorbij een italiaans terras waar je nebbiolo in je glas kan walsen …

Falanghina – een eeuwenoude dame, droog, zoet of spumante in gebruik… je kan er blijkbaar alle kanten mee uit en ja, bezig aan een revival … zijn we dat niet allemaal!

Nero di Troia

Nero di Troia of Uva di Troia: letterlijk ‘druif van Troje’ – dezelfde zelfstandigen als hierboven? Al beweert Randall Grahm die ook UdT bottelt dat Troia ook ‘lady of the night’ betekent in het dialect van Bari … het feit dat hij bottelt in Bonny Doon Vineyard in California … (tsjekitout, want het is wel een geestige site – ik moest zo lachen bij ‘ages until kids are out of the house’)

Il Circo Uva di Troia

wordt vervolgd … beloofd!