0. ijkwijn: Fincas las Higueras 2010 Malbec – Delhaize (€5)

Fruitig (aardbei, kers), nat karton, ook fruitig in de mond, nogal alcoholisch en ruw. Een eenvoudige wijn voor bij een vleesgerecht.

1. Fin del Mundo – Special Blend Reserve 2007 (Gramolere, €21,80)

Fruitige, erg volle neus met wat vanille en kruiden. Vol ook in de mond, lange afdronk, behoorlijke finesse, terugkerend hout in de finale.

2. Schroeder – Saurus Pinot Noir/Malbec “Icon” 2005 (Mendovino, €35)

Fijn en fris in de neus. Speels, elegant en fruitig. In de mond bevestigt de wijn de indruk van de neus. Finesse gekoppeld aan fruitkracht: het zou de definitie van de Patagonische wijn kunnen zijn.

3. Puestero Malbec Reserve 2007 (Mendovino, €13)

Ceder, chocolade. Aanvankelijk gesloten neus. Vrij tanninerijk, maar toch een zalvend mondgevoel. Fijn etherisch geurtje. Minder uitgesproken dan de vorige wijnen, maar wel lekker. Heeft tijd nodig.

4. Chacra Pinot Noir “Treinta y Dos” 2008 (Gramolere, €69,99)

Medicinaal, dierlijk, ceder, strak, houtskool. Prachtige mond maar nog veel te jong. Strak, lekker, mooie zuren, vleesgeur ook. Zeer rijk en beloftevol maar nog te gesloten om er echt al van te kunnen genieten.

5. Puestero Reserva Pinot Noir 2008 (Mendovino, €14)

Boerenerfgeur, met ook veel rijp rood fruit. Wat bruter in de mond met een vegetale toets.

6. Schroeder – Saurus Late Harvest Pinot Noir 2008 (Mendovino, €18/50cl)

Rozijntjes, banyuls-indruk (wat oxidatief), zoet maar met mooie ondersteunende zuren. Voor de liefhebbers.

Foto R. Claes.

In theorie is zes wijnen matchen veel eenvoudiger dan hetzelfde te doen met tien wijnen (ruwweg 3000 gemakkelijker, voor de wiskundefreaks onder u). Maar het verschil tussen theorie en praktijk is dat er in theorie geen verschil is, maar in praktijk wel… We proefden zes vaste waarden en trachtten die toe te wijzen aan de juiste streek. Vaste waarden, omdat ze zeer regelmatig opduiken op de wedstrijd, maar ook omdat ze relatief gemakkelijk te herkennen zijn: bordeaux, rhône, rioja, bourgogne, australië en beaujolais.

1. Bordeaux St Julien 2006

Weeë geur met wat hout, later duidelijk vegetale toets. Volgens mij zeker bordeaux, enige mogelijke andere bordeaux is nummer drie maar die is veel overtuigender Spaans wegens de vanilletoets. Ook Bart komt tot dat besluit, maar we zijn in de minderheid. Niet-representatief.

2. Lirac Les Acanthes 2010

Zoetige, rijpe neus. Ik herken hier rhône in, wat klopt. In de mond rijp maar droog, dus niet de Australiër. Ook hier heeft Bart dezelfde gedachtengang gevolgd. De overige proevers zijn verdeeld, maar geen enkele andere antwoordmogelijkheid krijgt meer dan twee stemmen op zijn naam: de wijn is dus representatief maar moeilijk te raden.

3. Rioja Coto do Imaz 2005 Reserva

Zoetig, wat gebrand, daarna vanille, zelfs wat menthol. Australië of rioja, maar droog in de mond dus rioja. Marc, Bart en ik komen tot die conclusie. Representatief maar moeilijk, twee punten.

4. Fixin 2009 “L’Olivier” (F. Mangien)

Zowel in uitzicht, in de neus als in de mond duidelijk bourgogne. Iedereen heeft deze correct. Representatief maar gemakkelijk, één punt.

5. Grant Burge Benchmark Syrah 2009

Zoetig, ook in de mond. Australië dus. Vier proevers raadden dit. Representatief en gemakkelijk, één punt.

6. Domaine du Loup 2009 (Beaujolais)

Aardbeifruit, dus beaujolais. Gebaseerd op kleur en geur de enige die hiervoor in aanmerking komt. Door vijf proevers gevonden, dus één punt.

Met zeven punten op zes wijnen was dit dus relatief goed wat representativiteit betreft. Kijken we naar de WTR-punten, dan doet Bart ditmaal de beste zaak (sprong van 139 naar 147), Peter wint 6 punten (naar 327), Marc P komt op 183, Francois op 146, Dimitri op 108, Marc V op 122 en Ria blijft op 118. Echt veel gemakkelijker was het niet, maar we hebben veel bijgeleerd over de basiswijnen van elke Ken Wijn-wedstrijd. In februari in maart staan nieuwe degustaties gepland, met acht wijnen, en daarna stellen we de teams samen.

Ik kan dan ook het belang van deze Ken Wijn-sessies niet voldoende benadrukken. Dat we met z’n tien waren om dit leerrijke spel te spelen, verheugt me dan ook zeer!

Ik vroeg Eric Merny, tot nader order nationaal wijnmeester, om de selectie van wijnen van Ken Wijn-wedstrijd 2011 terug samen te stellen en me de flessen te bezorgen. Negen van de tien wijnen kreeg hij terug bij elkaar. De tiende, een bordeaux, verving ik door een exemplaar uit eigen kelder. Om het gemakkelijk genoeg te maken, nam ik een bordeaux van 2000 zodat hij zichzelf zou verraden aan een bruin randje en eventueel wat tertiaire tonen.

Tien proevers verzamelden zich aan de proeftafel. Voor sommigen was het een eerste kennismaking met de formule van Ken Wijn-wedstrijd, andere meer geroutineerde Kenwijners keken niet verbaasd op toen ze een determinatieformulier vonden en tien rode wijnen blind in het glas kregen.

Wijnlijst:

A Languedoc

B Rhône

C Chili

D Bourgogne

E Argentinië

F Noord-Italië

G Portugal

H Spanje

I Hongarije

J Bordeaux 2000

Geproefd

1. Rioja

Vrij intense kleur, iets groenig in de mond, mogelijk bordeaux hoewel hij daar niet oud genoeg voor is (de bordeaux van de selectie is er eentje van 2000 en deze wijn is duidelijk jonger). Ietwat muffe geur. Ik ga voor Spanje, want dit is wat je van veel klassieke riojawijnen verwacht. H dus. Dat klopte, en ook Bart DB komt tot die conclusie. Meer proevers (4) houden deze echter voor een languedoc, dus niet representatief.

2. Rhône

Kruidig, zeer veel zuren, dit is duidelijk syrah op schist. Ook Christoph denkt dat. Maar vier proevers komen hier uit bij Hongarije (!) dus we beschouwen de wijn niet als representatief.

3. Languedoc

Ietwat groenig in de aanvang, zeer intens, in de smaak een bijna zoetige indruk. Ik kom uiteindelijk tot de determinatie “Hongarije” maar voel me niet zeker van mijn stuk. Blijkbaar is dat terecht, want we zitten in de Languedoc. De enige die dat raadt, is Dimitri. Onnodig te zeggen dat de wijn als niet-representatief bestempeld wordt.

4. Italië

Vreemde neus, mogelijk Italië is het eerste dat ik denk. Lichte kleur, veel tannine: het prototype van een barolo en dat klopte ook. Vier proevers raadden dit, dus een representatieve wijn want geen enkel ander antwoordalternatief komt vaker voor. Tevens ook niet gemakkelijk te raden, want slechts een minderheid heeft het door. Twee punten voor representativiteit.

5. Chili

Fruitig, een tikje groenig, nieuwewereld-indruk. Wat koolzuur. Later duikt de schotelvodgeur op, dus dit is carmenère. Vijf proevers zeggen Chili, dus representatief maar gemakkelijk.

6. Hongarije

Kruidig, mogelijk Spanje of Portugal. Of Languedoc? Nee hoor, dit was de hongaar. Ria en Christoph hebben ‘m. Representatief en moeilijk.

7. Argentinië

Zeer intens, bijna gerookte geur. Weinig tannine. Dus malbec. Vier proevers halen hier de argentijn uit. Representatief en moeilijk.

8. Bourgogne

Op één proever na zegt iedereen dadelijk: bourgogne. Enkel aan de intense kleur kun je je nog laten vangen maar verder is dit weliswaar representatief, maar vooral erg gemakkelijk.

9. Bordeaux

Een klassieke neus, iets oudere tint (bruinrood op de rand). Dit is de enige die de bordeaux uit 2000 kan zijn. Vijf proevers beamen dit, dus representatief en gemakkelijk.

10. Portugal

Fruitige, weeë geur, ook in de smaak terug te vinden. Uiteindelijk plak ik hier, net zoals drie andere proevers, Portugal op, wat ook juist bleek. Representatief en moeilijk.

Weinig druiven zijn zo eenkennig als deze Italiaanse, want het is erg moeilijk om degelijke wijnen te vinden die wel van nebbiolo gemaakt zijn, maar niet uit Noord-Italië komen. Wij zoeken enkele top-exemplaren bij elkaar en trachten u te overtuigen van de schoonheid van deze sierlijke druif.

Een trage revival van een oude traditie

De wijnbouw in Griekenland is zo oud als de straat of zelfs nog ouder. In feite wordt het land enkel verslagen door Georgië. Het waren zelfs de Grieken die in alle grote Europese wijnbouwlanden de kennis binnenbrachten van het kweken van druiven en het vinifiëren van de oogst. Maar daarna kwijnde de wijnbouw weg. Pas in de jaren 1930 knoopte men weer aan bij de oude traditie. Ten behoeve van de toeristen ging men meer en meer retsinawijn produceren, een verfrissende witte wijn met een duidelijke harssmaak, voortspruitend uit het toevoegen van hars van de aleppoboom. Waar dat in oude tijden een middel was om de wijn te bewaren, diende dat voortaan om de wijn herkenbaar Grieks te maken. De drank werd plots populair in de jaren 1960 en wordt ook vandaag door zowat iedereen met Griekenland geassocieerd.

Voor de rode wijn was het nog bijna een halve eeuw wachten op een revival. De eerste rode wijndruiven, nota bene cabernet sauvignon, werden in de jaren 1960 geplant en in de jaren 1970 kwamen de eerste wijnwetten tot stand. Zoals zowat overal in Europa zijn er vier trappen, in aflopende volgorde van kwaliteit:

• Onomasia Proelefsis Anoteras Piotitas (O.P.A.P.): AOC met “cru”-aanduiding.
• Onomasia Proelefsis Elechomeni (O.P.E.): AOC.
• Topikos Oinos: Vin de pays.
• Epitrapezios Oinos: Vin de table. Hieronder valt ook de retsina.

Wijnkundig gezien valt Griekenland uiteen in zeven delen:

• Aegeïsche eilanden met Limnos, Paros, Rhodes, Samos en Santorini
• Kreta met Archanes, Dafnes, Peza en Sitia
• Centraal Griekenland met Anchialos, Attica, Rapsani en Thessaly
• Epirus met Zitsa
• Ionische eilanden met Kefalonia
• Macedonië met Amyntaion
• Epanomi met Goumenissa en Naoussa
• Peloponnesos met Mantineia, Nemea, Patras, Rum en Desi Daru

Behalve de internationale variëteiten zoals cabernet sauvignon telt Griekenland verschillende inheemse rassen. Voor rode wijn zijn de belangrijkste:

• Agiorghitiko of “druif van Sint Joris”: voornamelijk op de Peloponnesos (inheems in Nemea). Zacht en fruitig, kan worden vergeleken met gamay maar oudert beter.
• Xinomavro of “zure zwarte”: vooral op Macedonië, een druif die wel eens wordt vergeleken met nebbiolo omwille van zijn stugge karakter.

De proeverij

De wijnen werden twee aan twee blind geproefd (zoals we gewoon zijn) en telkens vroegen we welke wijn de Italiaan was en welke de Griek. Telkens gaven we ook de oplossing, zodat we er hopelijk iets van zouden leren. Maar Grieks-Romeins worstelen blijft blijkbaar erg moeilijk, want telkens vergiste ongeveer de helft van de proevers zich. Wat er natuurlijk op wijst dat het in feite louter toeval is of men een wijn “herkende” of niet. Al zit er hier en daar wel een uitzonderlijke proever tussen die 3 op 3 scoorde.

De geproefde wijnen

0. De ijkwijn: Podere Marella – Saltatempo (Il Giu Gusto, €6,40)

Kriekensnoepjes. Vrij hard en alcoholisch in de mond. Niettemin wat beter dan we van een ijkwijn verwachten.

1. Dalamara 2006 (Pasqualino, €9,90)

Deze Griekse wijn stinkt aanvankelijk wat. Vrij lichte kleur, wrang in de mond, heeft tijd nodig om open te komen. Secundair: leer van een oude stoel.

2. Toscana – Podere del Paradiso – Paterno II 2006 (Unwined, €24,95)

Zeer fruitig, kirsch-indruk. Vrij hard met veel tannine, lekker en mooi in de mond maar nog helemaal niet versmolten. Vooral in de afdronk valt het nieuwe hout op, met daarnaast wat chocolade-indruk (mon-chéri). 100% sangiovese.

3. Nemea Driopi Reserva 2006 (Pasqualino, €19,95)

Asperge in blik. Lekker in de mond, maar aanvankelijk niet zo in de neus. Begint merkelijk te verbeteren na een tiental minuten in het glas. Drop in de afdronk. Na een tijdje ontwikkelt zich een kokosgeur, wat wijst op de driejarige vatrijping.

4. Basilicata – Latto del Cantino del Sotaio 2008 (€12,50)

Helder granaatrood. Snoepjesfruit, wat tomaat. Gerookt op het einde, zeer rijp.

5. Sicilië – Planeta La Segreta 2008 (Pasqualino, €8,50)

Gerookt, mineralig, calcair. Rood fruit, vrij complex. Hiervoor moeten we onze tijd nemen…

6. Cigalas Santorini – Mafrofragaro (Pasqualino, €27,80)

Reductief. Daarna vulkanisch met snoepjesfruit. Zeer animaal, complex, lange afdronk. Prachtwijn.

1. Wolf Blass 2008 (Australië – €7,95)

2. Michelot 2006 (Bourgogne – €15,20)

3. Alfaraz 2005 (Portugal – €9,95)

4. Nederburg Limited Edition (Zuid-Afrika – €5,50)

5. Heredad Ugarte 2006 (Spanje-Rioja – €10,75)

6. Alice 2008 (Languedoc – €7,85)

7. San Pancrazio 2007 (Italië-Chianti – €12,95)

8. Pétit Arbois Trousseau 2007 (Jura – €10,50)

Representativiteit

Scores

De Wine Tasters Ratings

Beste wijnliefhebbers,

Op zaterdag 5 juni is er het jaarlijkse kapittelbanket met een heerlijk menu samengesteld door onze chef-kok Joris en begeleid door een aantal wijnen uitgekozen door onze wijnmeester en zijn assistente.

Het kapittelbanket is een uitgelezen gelegenheid om het proefjaar 2009 – 2010 feestelijk af te sluiten in goed gezelschap. Ook partners van leden kunnen deelnemen, voor zover er plaats is. Hou dus die avond zeker vrij! Meer info volgt.

als we het op de volgende wedstrijd Ken Wijn beter willen doen dan op die van 2010, dan is trainen de boodschap.

Daarom dit doedeltje. Niet enkel deelnemers aan Ken Wijn mogen meedoen! Allen welkom, voor zover er plaats is. De degustaties zijn kostendelend (meestal 8 tot 15 euro).

http://www.doodle.com/tkcspru3skszhiae

Tot dan!

Bij de meeste van onze proeverijen duikt er in de beschrijving van de wijn wel het woord “snoep” op: karamel, ananasblokjes, rode neuzen, kriekjes, zure stokken, chocolade, en bij uitbreiding ook allerhande koekjes en cakejes. Daarom vonden wij het tijd om hieraan eens een thema te wijden: welke ploeg zou de wijn meebrengen die het meest naar snoepjes ruikt en smaakt. Niet alleen wijn diende gekocht te worden: er diende ook snoep op de proeftafel te belanden, zodat we de best passende paartjes aan den lijve konden ondervinden.

De groep werd onderverdeeld in drie teams: Dropjes, Babelutten en Winegums, samen DBW. En zo belandden we die dinsdagavond 23 maart in het restaurant dat we zo goed kennen “de Gekrulde Zinnen”, met een hele hoop snoepjes en zes wijnen. Of liever: zeven, want traditiegetrouw hadden we een ijkwijn voorzien.

Het bestuur, voor de gelegenheid samen aan tafel, bestudeerde de combinaties aandachtig en leverde individueel punten af. Zes punten voor de duidelijkste match, vijf voor de op één na duidelijkste enzoverder. De punten werden opgeteld over alle snoep heen en per wijn, en er bleek één heel duidelijke winnaar naar voren te komen…

Een eerste test bestond erin om bij de ijkwijn, een Australische Shiraz, het aroma van colaflesjes te herkennen. De meerderheid vond inderdaad dit aroma terug, al hebben vele shiraz-wijnen nog andere snoepachtige geuren.

Vervolgens sloegen we aan het proeven. Het resultaat staat in onderstaande tabel.

Tabel: In elke cel staat een aantal punten en de initialen van de proever (KD: Kaat; KH: Karl, B: Bart, J: Jan, P: Peter). Bij de totalen staan de afkortingen van de ploegen (D: Dropjes, B: Babelutten; W: Winegums). De cellen met rode tekst zijn de combinaties zoals ze door de teams was voorbereid. Eén combinatie werd door niemand van de jury gevonden: de penedes met de pim’s cakes.

Foto’s

Enkele conclusies uit deze moeilijke maar zeer leerrijke proeverij

• De Dropjes wonnen overtuigend met 45 punten, gevolgd door de Babelutten met 34 punten en de Winegums met 26 punten.
• Bij de snoep is er een ex-aequo want daar scoren zowel de Dropjes als de Winegums 42 punten. De Babelutten zijn daar tweede met 23 punten.
• Er bleken twee belangrijke componenten te zijn in de snoep: enerzijds gebrande aroma’s (chocolade, koffie) en anderzijds zoet-fruitige aroma’s (aardbei, rode biet). Er is één wijn die blijkbaar zeer duidelijk beide heeft en dat is de Barista Pinotage. Alle juryleden scoren deze wijn immers zes punten, en wel in twee soorten snoep: het door het team voorbereide koffie/chocoladebolletje, maar ook en dat is opmerkelijk, de zure matten met hun artificiële aardbeismaak.
• De snoepsoort die het meest in de wijnen voorkomt, zijn de zure matten, op de voet gevolgd door de koffie/chocoladebolletjes. Deze zijn beide goede vertegenwoordigers van hun categorie. De andere soorten snoep zitten wat tussenin: de Pim’s cakes hebben veel van beide, idem voor de monchéri. De rode neuzen (wat men vaak aantreft in syrah-wijnen) springen er in deze selectie veel minder duidelijk uit. De berencake wordt gedomineerd door een flauwe deegsmaak, wat in rode wijnen minder voorkomt, al is de vulling (aardbeikonfituur) dan weer wel duidelijk herkenbaar in vele wijnen.
• Als zijnoot een stelling die niemand zal verbazen: de combinatie in de mond van snoep en deze rode wijnen is over het algemeen afschuwelijk. Het is geen aanrader ze samen te proeven, wel om de geur van het één in het ander te herkennen.

De geproefde wijnen

1. Preignes, Alicante, Vin de Pays des Coteaux du Libron (Frankrijk)
2. Lindemans, Bin 50, Shiraz, 2008 (Australië)
3. Barista, Pinotage, 2009 (Zuid-Afrika)
4. Pardas, Negre Franc, DO Penedes, 2005 (Spanje)
5. Aspen Estate, Shiraz, 2009 (Australië)
6. Villa Trasqua, Traluna, Toscana Rosso IGT, 2008 (Italië)

1. Château d’Aqueria, Tavel, 2008 (Frankrijk) – Den Hoorn

2. Uit mijn geheugen verdwenen en niet terug te vinden in mijn nota’s

3. Raka, Rosé W.O. Klein River, 2008 (Zuid-Afrika) – Artevino

4. Anvers, Rosé Shiraz, Adelaide Hills, 2008 (Australië) – Australian Fine Wines

5. Villa Trasqua, Trasquanello Rosato, Toscano IGT, 2008 (Italië) – Vignelier

6. Champagne Drapier Rosé (Frankrijk) – De Kok