Smashing Grapes
First things first … de deelnemers aan de Vlaamse Wijnblogdagen vind je in een apart linkdeeltje als u nu rechts wat naar beneden scrolt. Voor Onze wijnmeester, onze Ken Wijntegenstander en de initiatiefnemers van VWD… terplaatse klikken!
“Een glaasje bourgogne mevouw?” “Nee dank u, ik drink liever chardonnay”
Ik geef toe, een 5tal jaar geleden zou dat ook nog uit mijn mond kunnen gerold hebben… deze uitspraak nu en ik word met pek en veren beklad de commanderij uit gekegeld 
want ja, bourgogne – de witte toch – da’s DE wijn die door chardonnay liefhebbers op een pieddestalleke gezet wordt.
Maar dacht bovenstaande dame misschien aan de bourgondische druivenrassen die maar al te gauw als kneusjes vergeten worden: aligoté en pinot blanc vergezellen hier en daar immers queen chardonnay in dat lekker deeltje Frankrijk.
Vóór de nieuwe wereldwijnen boomden dronken mensen bourgogne, bordeaux, champagne, c9dp (ofte kasteel van de nieuwe pausen, maar ik vind vinama‘s afkorting zo leuk dat ik het niet kon laten). Frankrijk, buur die enig wijn-chauvinisme mag verweten worden, ging/gaat er immers vanuit dat iedereen weet welke druiven er in die grote namen gaan. Zouden franse ukjes van 8 tijdens de aardrijkskundeles ook de relevante druivenrassen moeten leren vraag ik me dan af.
Australië, Zuid Afrika, Chili, Argentinië stelden het zo: wijn wordt van druiven gemaakt en moest je het toch willen vergeten; we zetten het klaar en duidelijk op het label! Om heel eerlijk te zijn, ze maakten het de consument wel makkelijker; “Welke wijn had u graag gedronken mevrouw?” “Hmm, ik vind chardonnay wel lekker” en misschien de sommelier wat moeilijker – dju in welke oude klassiekers zit nu ook alweer die druif
Maar, deze nieuwe werelden willen natuurlijk geld voor hun waar, dus spelen ze op veilig. Wie bewust (of onbewust) langs de wijnrekken van de plaatselijke supermarkt passeert kan niet anders dan volgende namen oppikken: chardonnay, merlot, shiraz, sauvignon, cabernet sauvignon, … dus inderdaad, van stephane’s lijstje zullen de meesten het in Keulen horen klinken.
Was ik blij dat ik er toch een paar van kende italiaanse weliswaar – en met dank aan mijn vroegere wijnhandelaars – moedige mannen die een vergeten of eerder onbekend druivenras niet uit de weg gingen. Teroldego en lagrein of een refosco dal peduncolo rosso (een druif waarvan het steeltje (peduncolo) rood wordt als de druif rijp is… hoe poëtisch kan je worden als ras) zijn geen onbekenden en voor een glaasje arneis reed ik met plezier een dorpje om!
Genoeg getalmd! Wat was het onderwerp alweer? Bij het nadenken over deze post ben ik er niet uitgekomen, moet ik het nu hebben over vergeten druivenrassen of over onbekende druivenrassen? Waar zit het verschil?
-
Grapes of Wrath van Uberkraaft
Vergeef me dat ik in italië blijf hangen (ik heb die piëmontese heuvels niet kunnen strelen van ‘t jaar en dat is zwaar afkicken na een maand nebbiololand in 2008), maar als wijnland staat het bekend de trotse bezitter te zijn van het grootste aantal autochtone druiven, officieel zijn het er zo”n 300, ma, madre madonna! c’è la bella italia, no de onofficiële teller staat op 1000!
En ik moet een glazen bol gehad heb, maar de laatste italiaanse aankoop bevatte een Nero di Troia en een Falanghina!
Vergeten? Onbekend? Onbemind? Laat ik maar eens googlen
Falanghina
ooit de druif bij uitstek waar Falernum van werd gemaakt… come again
Falernum of ‘de fijnste wijn in het Romeinse rijk’ en dat reeds voor er ook maar iemand water in wijn kon veranderen! Al had die tijd ook zijn wijnkenner met mening; Plinius schreef in zijn Natural History dat in deze regio (Campania) kwantiteit boven kwaliteit werd gesteld en dat vernielde volgens hem de reputatie van deze wijn… come again
Falanghina, waarschijnlijk door romeinse zelfstandigen meegebracht uit Griekenland, dankt zijn naam aan het Griekse woord ‘falangha’ – staak, omdat de wijnstok rond houten staken werd gebonden. Een soort blonde paaldanser dus.
Geen vergeten kneusje in Campania want je vindt deze druif op zijn eentje in een aantal DOC’s zoals bv Falerno del Massico DOC of in gezelschap van coda di volpe, greco, biancolella (ook niet echt de meest populaire druiven op het supermarktrek buiten La Bella denk ik zo) in bv de Capri of de Campo di Flegrei DOC. Maar u hoort mij ook niet zeggen dat deze afgebakende gebieden mij alles verduidelijken – tja hoe raakt een mens ooit voorbij een italiaans terras waar je nebbiolo in je glas kan walsen …
Falanghina – een eeuwenoude dame, droog, zoet of spumante in gebruik… je kan er blijkbaar alle kanten mee uit en ja, bezig aan een revival … zijn we dat niet allemaal!
Nero di Troia
Nero di Troia of Uva di Troia: letterlijk ‘druif van Troje’ – dezelfde zelfstandigen als hierboven? Al beweert Randall Grahm die ook UdT bottelt dat Troia ook ‘lady of the night’ betekent in het dialect van Bari … het feit dat hij bottelt in Bonny Doon Vineyard in California … (tsjekitout, want het is wel een geestige site – ik moest zo lachen bij ‘ages until kids are out of the house’)
Il Circo Uva di Troia
wordt vervolgd … beloofd!
Tags: falanghina, Italië, lagrein, Nero di Troia, Teroldego, Vlaamse Wijnblogdagen