Zonder pardon in de pers gedropt,
die arme schilletjes laten weken in hun druivensap
of zelfs bloederig een alcoholische vergisting doorstaan.
Dat is het lot van druiven voor ze fancy roze in een glas mogen walsen
Enige voorwaarde: de druiven moeten kleur bekennen, die met een blanke schil spelen niet mee…
Voorlopig komt daar geen verandering in, Europees commissievoorzitter Barroso besliste dat het brouwen van wit en rood tot rosé niet doorgaat. Politieke ambities liggen waarschijnlijk aan de bodem van deze beslissing… zou er iemand dit gevierd hebben met een glas roze bubbeltjes 
Ondertussen is er een hoop gebuzz en gezoem ontstaan.
En dat is waar ik van hou!
Ook in deze kleine morzel wijnblogland hield men glazen tegen het licht en meer nog; sommigen brouwden dat het een lieve (roze) lust was.
Stilstaan is achteruitgaan zei vinama,
Wijnmens nam de proef op de som en maakte wel 4 eigen roséblends en haveanicewinetoday ging zelfs zover om zijn “La muller thurgrein” zonder enige medische bijstand aan vrienden te schenken…
Wat denkt deze dame ervan?
Rosé gemaakt volgens de “traditionele” manier – dus niet door als een schilder kleuren te mengen – verdient een vermelding op het etiket.
Ik vind het nu eenmaal ook fijn dat er zeg maar ‘recioto’ bij de valpolicella staat,
zo weet ik dat de druiven iets te lang in de zon lagen,
dat de suikers niet allemaal over de finish zijn geraakt
en dat ik dus rood maar ook zoet in mijn glas heb.
Rosé gemaakt door rood en wit bij elkaar te gieten…
- Omdat rode en witte wijnplassen geen fles of koper meer vinden? Neen dan ben ik het er niet mee eens!
Ik geef toe, sommigen maken van restjes de heerlijkste dineetjes, maar dan heb je wel ingrediënten van uitstekende kwaliteit en een kok die weet waar hij mee bezig is nodig. - Omdat zoveel heerlijks ontstaat door ‘laten we eens iets nieuws proberen’? Ja, volmondig zelfs, rood en wit = roze probeer het, test het uit, maak fouten, begin opnieuw…
Bij de wijnbloggende medemens heeft al genoeg mannelijk geweld zijn rood/witte mening gegeven met een aantal doorslaggevende argumenten die getuigen van zin in vernieuwing. Hier dan de geblende mening van een blogster die zich net iets makkelijker in roze kan hullen.
het mannenbastion bordeaux … een blend, toch?
het champagne imperium … een blend van wit en voor de dandy medemens met een scheutje rood erbij
het nieuwe kasteel van de pausen … een blend die tot 13 verschillende druiven mag bevatten (a ja, 12 apostelen + 1)
Waarom zou wijn die wat kleur bekent dan ook niet het recht hebben op wat blending? Voor mij komt het telkens weer hierop neer: een wijnboer, met liefde voor zijn druiven en voor zijn vak, geef die de kans om iets heerlijks in mijn glas te laten klokken… wit of rood of een huwelijk van beiden ?
Kwaliteit is toch belangrijker dan hoedanigheid (kwantiteit) … niet heren
kaat
met dank aan mijn eigenste comment macho voor het doorworstelen van dit schrijfsel in sneakpreview – die ook nog een keer alle vlaamse wijnbloggers op een rijtje zette!
witte wijn is volwaardig
rode wijn is volwaardig
maar is wit + rood volwaardig?
koffie is volwaardig
thee is volwaardig
maar is thee + koffie volwaardig?
een rosewijn maken is een eigen vinificatieproces dus ik kan best de wijnboeren begrijpen die tegen het mengen van wit en rood zijn. Dit mengen vind ik wel schilderen en heeft niets te maken met stilstaan.
Jan
Het maken van rosé door wit en rood te mengen, heeft volgens mij niks te maken met een streven naar kwaliteit maar alles met economisch rendement, desnoods ten koste van de kwaliteit.
Diezelfde trend is bezig in andere voedselindustrieën: pizza wordt gemaakt met nepkaas (een soort pasta die met kaas niks van doen heeft maar er een beetje zo uitziet, de textuur van gesmolten kaas heeft – maar in de verste verte niet naar kaas smaakt). Of in chocolade, waar ander vet dan cacaoboter toegelaten wordt. Volgens Wim, chocoladekenner, absoluut walgelijk.
Nu zal men zeggen: maar in dit geval gaat het toch om het mengen van druivensap? Inderdaad. Maar wijn is meer dan druivensap. Wijn is vergist druivensap, om precies te zijn. En net in dat woordje “vergist” ligt het verschil. Het is wel degelijk belangrijk hoe men een druif vergist. Het type gist, de duur, de bewerking tijdens het gisten (batonnage of niet), dat speelt allemaal een rol in het resultaat.
Waarom wil men dan persé rode wijn met witte wijn mengen om het resultaat als rosé op de markt te brengen? Simpel: we hebben nog ergens een vat witte wijn die we niet verkocht krijgen, en er slingeren nog wat flessen rode wijn rond die ondrinkbaar is. En dat terwijl de rosé zo in opgang is! Mengen die handel, en zo snel mogelijk op de markt gooien!
En wil men morgen gevanilleerde rosé, dan is het recept ook snel gevonden. Een lokale schrijnwerkerij helpt ons wel aan een zakje zaagsel, een paar dagen laten trekken en hopla, weeral centen verdiend.
Geef mij dan maar een rosé die met liefde en zorg wordt bereid, zoals de Antimagnes van Escaravailles. Een wijn die we overigens op de verenigingenmarkt zullen schenken. Schol!
Zowel als in de “gewone” rosé als in de mengvorm van wit + rood gaat het uiteindelijk maar om één ding: kwaliteit. Een wijnboer die kwaliteitsvolle wijnen wil maken, zal dit ook nastreven in een gemengde vorm.
Niet vergeten, er is momenteel ook een hele hoop bochtrosé op de markt ook puur ingegeven door economisch rendement…
Absoluut. Robert Parker heeft tien regels opgesteld voor de beginnende wijnliefhebber. Eentje luidt: “avoid anything labeled rosé d’anjou”. En gelijk heeft hij.