Regelmatig duikt Sigrid de kelder in en dan schenkt ze me een wijn blind. Zo ook gisterenavond. Normaal gesproken pakt ze gewoon één van de flessen die ik voor m’n “training” heb klaarstaan, maar ze blijft tamelijk lang weg (ik had toen al iets kunnen vermoeden). Ik krijg een vrij heldere wijn met duidelijk houtrijping, wat me zowel aan de kleur als aan het aroma duidelijk wordt. Zonder veel aarzelen kies ik voor chianti. Midden-Italië dus. Fout, fout, fout.
Het bleek te gaan om een Metoxi, uit Griekenland. Jaartal: 1998 (!). Grappig, want pas tevoren hadden Bart, Kaat en ik nog een Griekse wijn voor een Italiaan versleten. Maar aan deze zit nog een extra herinnering. Het was namelijk een overschotje van onze eerste proefavond met Den Bloeyenden Wijngaerdt. We schrijven 2 oktober 2003 en ik zie het tafereel nog voor me. We zouden een proefavond doen over de Middellandse Zee en ik zou de Griekse wijn zoeken.
Tsantali - Metoxi 1998 (Mount Athos)
Heel toevallig kijk ik in een folder van supermarkt Spar en ik vind daar een tamelijk dure Griekse wijn die van een goed domein blijkt te komen. Ik bestel een kist en haal die een paar dagen later af in de winkel om de hoek. Aan de kassa vraagt de kassierster me: €11,60, is dat voor heel de kist of voor één fles? Ik kan me haar verbaasde blik nog voor de geest halen wanneer ik antwoord dat het laatste het geval is.
Maar in elk geval heeft hij toen erg goed gesmaakt. Als laatste van de avond waren de verwachtingen hooggespannen en voor zover ik weet, werden ze ook ingelost. En gisteren? Hij bleek prima geouderd te zijn. Tertiair, dat wel. Maar pakken rijp fruit, een mooie zuurgraad en prima in balans. Jammer dat het echt wel de laatste fles was, want ik zou ‘m wel eens willen openen voor enkele kenners en ze dan het land van herkomst laten raden.
Dit was onze proefnotitie van toen: “Bijna alle blindproevers lieten zich misleiden door deze modern gemaakte Griek. De neus wordt gedomineerd door peper, hout en vanille. In de mond een opvallend zachte wijn, lekker maar iets te mager in ”
vergelijking met wat de neus belooft. Secundair aroma’s van koffie en zoethout. Mooi werk!
Tags: Griekenland
Ja dat Enotria toch, er zitten daar echte pareltjes. En voilà we hebben ook al een mogelijk thema voor de één van de proefavonden van volgend jaar:
Enotria: rake klappen voor retsina?!
MOOI!
ja, die Grieken. Ze hebben daar inderdaad prachtige wijnen en een goed idee van Bart om Griekenland als thema te zetten voor volgend jaar