Vanavond op Canvas om 20u10: wijn “tot op het bot” geanalyseerd… of we er goed aan doen om te kijken ,-) ?
Laat maar weten wat jij er van vindt!
Wat staat er op het etiket?
Niets gezelliger dan een glaasje wijn bij de kerstboom, en met Nieuwjaar zullen de champagnekurken weer knallen. Maar is champagne z’n hoge prijs wel waard? En wat zit er allemaal in de wijn die we zo graag drinken? Reporter Jane Moore ontdekt dat er in wijn veel meer ingrediënten zitten dan de etiketten verklappen.
In de voedselindustrie wordt er streng toegezien op de vermelding van de ingrediënten op de etiketten. Maar voor wijn zijn die regels veel soepeler. Moore trekt naar het laboratorium en ontdekt in de wijn heel wat ingrediënten die niet op het etiket vermeld staan, zoals sulfieten. Veel wijnproducenten zijn ook kwistig met suiker. ‘Sommige wijnen zijn niet meer dan alcoholhoudende cola’, zegt een wijncriticus.
Over sulfiet in wijn staat in de laatste editie van Ken Wijn-magazine een tweetal artikels die een ander licht werpen op de zaak. Een minimale dosis sulfiet (vermelding die overigens verplicht is op het etiket) is nuttig voor de wijn. Ikzelf heb reeds enkele keren een werkelijk sulfietloze wijn gedronken en de resultaten waren teleurstellend. Hierover zou men eindelijk eens wat genuanceerder moeten praten.
Wat dan wel weer klopt, is de “alcoholhoudende cola”. Vele troosteloze wijnen uit Australië gaan hiervoor door (niet te vergelijken met het kwalitatieve spul dat we reeds verschillende keren proefden in de club!), maar ook andere landen zoals Zuid-Afrika gaan zich hier regelmatig aan te buiten. Maar ja, als er een markt voor is…
Het eerste deel was voor mij een stevige scheet in een fles en ik kreeg het dan ook danig op mijn heupen. Drukdoenerij over additieven zoals klei (bentoniet), eiwit en gelatine edm.
Dit zijn ten eerste produkten die de wijnmaker gebruikt om wijn te klaren. Men klaart de wijn om er voor te zorgen dat deze niet troebel wordt na de botteling.
Daarnaast zorgt klaring er ook voor dat de tannines in de wijn wat zachter overkomen.
Ten tweede, deze produkten waarmee men de wijn klaart, zijn hulpmiddelen en eigenlijk geen additieven. Ze verbinden zich met de deeltjes die voor troebelheid zorgen en worden daarna samen uit de wijn gefilterd. Ok, natuurlijk is er discussie of er niet een klein gedeelte van deze klaringsmiddelen in de wijn achterblijft.
In dit eerste gedeelte ging het programma voor mij de gemakzuchtige sensationele toer op zonder enige duiding te geven rond het gebruik van deze substanties (ja, ik verwacht weer veel ongeruste telefoontjes).
Het gedeelte rond de champagne wijngaarden zette wel interessant in. Ik wist absoluut niet dat de champagne-wijngaarden de vuilnisbelt van Parijs zijn. Toch werd ook hier veralgemeniseerd. Ik kan me niet van de mening ontdoen dat menig (kleinere) milieubewuste producent niet aan dit type van vuilnisophaling meedoet. Opvallend was daar de woordvoerster van de CIVC, die naar mijn bescheiden mening, hier en daar stevig uit de bocht ging. Maar opnieuw veel te kort en te weinig diepgang. Dat ze hieraan eens een volledig programma wijden zo één waar men tot op de kalk gaat.
Dan was er nog het gedeelte dat echt interessant had kunnen wezen, namelijk die van de vervalste Italiaanse tafelwijnen, en meer bepaald die waar bepaalde ongewenste chemicaliën aan worden toegevoegd. En wie voeren ze daar op, één of ander keuterboertje dat daar wat te bazelen. Slechte journalistiek en wederom geen diepgang. Zoiets zou eens door een goede journalist onder handen moeten genomen worden. En nog een vraag die me interesseert, is waar gaan al die in bulk geproduceerde wijnen van Zuid-Italië naar toe? Ondergetekende is echter zijn leven nog niet beu en laat dit liever over aan een gedreven journalist die op zijn onkostenpost een kogelvrije vest mag zetten.
Zoals in elke sector, zijn er een aantal bandieten die geld hebben geroken en voor het vlugge gewin gaan. Maar laat ons niet uit het oog verliezen dat deze sector ook vele boeiende persoonlijkheden kent die fantastische natuurgetrouwe wijnen produceren die ons het leven net dat ietsje aangenamer maken!
Ter conclusie, een programma dat vooral belust was op sensatie en weer een hoop incorrecte informatie over ons had uitgestort met hier en daar wat nuttige informatie die echter de diepgang had van een Wendy Van Wanten. Ach ja, we leven in een consumptiemaatschappij waar alles vlug vlug moet gaan en er geen ruimte is voor diepgang. Al een geluk dat ik deze zure brok informatie met een schitterend glas Dehesa la Granja kon wegspoelen.
Erg, erg, erg. De Engelse presentatrice was er klaarblijkelijk alleen maar op uit om zoveel mogelijk negatieve zaken m.b.t. Champagne en wijn in een half uur te proppen. Maar ja, het probleem is natuurlijk dat grote publiek dit allemaal inslikt als de enige echte waarheid.
Dat je bij grote Champagne huizen ook voor de naam betaald of zoals zij het verwoorden “marketing merken” is natuurlijk wel waar. Maar ook dit is geen wereldnieuws want dat zien we ook bij bijvoorbeeld Meursault, Chablis, Audi of de beste patissier uit je dorp.
Cheers.
Vinama
Al wie overigens de wijngaarden van champagne al heeft bezocht, weet dat dit hele stortgedoe hooguit de uitzondering kan zijn die dus de algemene regel bevestigt: de wijngaard groeit overal waar je hem plant, en liefst op goed drainerende grond die arm is aan voedingsstoffen.
Echt kwalititatieve wijnboeren laten je overigens steeds vol trots hun wijngaard zien. Zo waren we afgelopen zomer bij Jacquesson en zij startten de rondleiding in de wijngaard. Superverzorgd, en met beperkte rendementen.
Ik heb jammer genoeg de reportage gemist. Iemand ze toevallig opgenomen?
P.
quote mezelf
(vanop de vranckx page)
op de site van onze wijnclub: http://www.commanderij.org stelden we de vraag wat onze leden van deze uitzending vonden – ik denk dat de meeste wijnliefhebbers zich bij hun meningen kunnen aansluiten… net als ook ik het wel erg jammer vond dat de focus op de eerder commerciële wijn‡bouwer‡ lag – het had fijn geweest als deze reportage een ietwat langere rijping had gekend en een blend met wat meer professionele meningen zou de hele reportage tot het niveau getild hebben waar elke wijnliefhebber ook z’n wijn graag ziet… gemaakt door iemand met liefde voor het (wijn)vak
Ik ben nog aan het bekomen van die uitzending.
Het is goed, zelfs noodzakelijk, om wantoestanden aan te kaarten. Als de uitzendig één verdienste heeft, dan is het dat.
Informatie moet echter ook in het bredere kader geplaatst worden. De huisvuiltoestanden in een Champagnewijngaard zijn ongetwijfeld een realiteit. In de champagnewijngaarden die ik zelf bezocht heb of waar ik een keer mee ging oogsten, heb ik dat nooit gezien. En er zijn ook mensen die echt heel ecologisch verantwoord bezig zijn.
Een sproeihelicopter filmen is één ding. Nagaan wat die daar aan het spuiten is, is een andere.
De naam van geïnterviewden correct uitspreken is ook altijd meegenomen: de grote Anselme Selosse zijn ego zal niet gestreeld geweest zijn toen de Canvas-stem zijn naam als SELOOZE uitsprak…
De Italiaanse fraudeur (suiker, zoutzuur, zwavelzuur) ten tonele voeren was waarschijnlijk het resultaat van degelijke onderzoeksjournalistiek. En dat die man joviaal toegeeft dat hij en anderen er flink op los knoeien, dat is alarmerend. Maar dat hij en 12 anderen ook gerechtelijk vervolgd worden, is dat geen goed teken?
En dan werd ook nog eens alles door elkaar gegooid: wist u dat er naast toevoegingen zoals industriële gisten, tannines, enzymen, suiker enzovoorts ook eieren en klei gebruikt worden in wijn? Ja, ga dan als documentairemaker eerst eens iets lezen over vinificatie. Eieren en klei (bentoniet) zijn al sinds mensenheugenis klaringsmiddelen voor de wijn. Of klaren een meerwaarde is of niet, dat is een andere discussie.
Wat mij vooral stoorde aan die uitzending is dat nergens een woord kritiek geuit werd op de grote concerns die industriële wijn maken. Waar ontzuring, aanzuring, chaptalisatie en zo meer slechts futiliteiten zijn tegenover de chemische of thermische bewerkingen die wijn ondergaat vooraleer hij in de winkelrekken staat. Waar druiven gekocht worden die van chemisch geterroriseerde bodem komen omdat opbrengst belangrijker is dan gezondheid. Waar flessen buitengaan die het dubbel kosten van de wijn die er in zit.
Te riskant voor de documentairemakers, veronderstel ik?
Maar laat ons ook niet vergeten dat er een bodem van waarheid in deze uitzending zit: niet alle wijn is even zuiver. Vertrouw niet alles blindelings. Probeer te weten wat je koopt. Koop bij wie je vertrouwen kan.