“Is een barolo zijn geld eigenlijk waard?” vroeg 1 van onze vrienden ons op bezoek in Serralunga d ‘Alba.Tja, wanneer is wijn zijn geld waard?
Na een discussie met mijn echtgenoot over subjectiviteit, merken, amerikanen, prestige, productie, passie, liefde voor wijn, vinificatie… gewoon mijn bedenkingen.
Twee barbera’s, eentje van €8 en eentje van €20.
Vijf dagen alleen met de kinderen in Serralunga deed me besluiten mezelf te trakteren op een, naar mijn normen, dure fles barbera. Elke avond 1 glas, mama’s alleen kunnen zich niet permitteren dronken te worden,de fles gewoon, met de kurk er weer op, in de ijskast trouwens.
De barbera evolueerde van een weense wals van elegante fruitigheid, glijdend over de dans(smaak)papillen in een omhelzende rondheid naar een wijn die met de dag wat meer van zijn subtiele hout liet voelen. Zelfs bij mijn laatste glas, op de 5de avond, kon ik niet anders dan denken: ‘hoe kan iemand van een tros druiven zo’n wonderlijk vocht maken’ ook het einde van de fles bleef een mondvullend genoegen.
De 8€ barbera schonk ik op hetzelfde terras, rond hetzelfde avondlijke uur, nu in gezelschap van echtgenoot en bovengenoemde vriend. Teveel hout, teveel kriekensap, weinig afdronk, weinig body en zuren die iets te nadrukkelijk wilden concureren met het hout… was het nogal harde verdict voor Tom en mij.
Mag je wijnen met zo’n prijsverschil vergelijken? 8€ kan je bezwaarlijk goedkoop noemen, de supermercato biedt barbera’s aan vanaf 1,5€… Had ik nog teveel verwachtingen na de duurdere barbera, waren mijn smaakpapillen te verwend? Tom, net een weekje België achter de rug, vond de wijn ook maar niets en onze smaken liggen zelden ver uit elkaar. Elk glas wijn probeer ik telkens weer met evenveel goesting te proeven, deze laatste sloeg tegen.
Dixit Tom: ‘nu heb je nog altijd geen punt’. Ok, waar.
Samenvatting dan maar, de 20€ fles heeft me 5 avonden lang een klein wijnfeestje bezorgd, de 8€ fles werd de dag na opening aan de krokodillen geschonken…
De barbera ‘Gisep’ van Massolino was, voor mij, een wijn zijn prijs meer dan waard, de barbera ‘Briccotondo’ van Fontanafredda was zijn 8€ niet waard. Economisch gezien zou de Gisep ongeveer 2,5 maal lekkerder moeten zijn dan de Briccotondo, maar de laatste fles ledigden we zelfs niet – de tijd is te kort om wijn te drinken die je niet lekker vindt – ik kan met een gerust geweten zeggen dat 2,5 x lekkerder een te voorzichtige inschatting is op de schaal van wijnlekker.
Wanneer is wijn zijn geld waard?
Tja, zoals steeds ‘de gustibus et coloribus…’
en neen, ik denk niet dat hier een echt antwoord op is, of een punt dat je kan maken, maar ik hoor graag jullie bedenkingen, verhalen, opmerkingen 